“Nooit geweten dat de beroemde beeldend kunstenaar Tony Oursler een videoclip voor David Bowie heeft gemaakt? Het is ook niet waar. De regisseur van Bowie’s muziekvideo Litlle Wonder heeft zich alleen verregaand laten inspireren door Ourslers video-installatie, waarin videobeelden worden geprojecteerd op poppen. Helaas wordt dat nooit ergens vermeld. Zelfs niet n het kunstinstituut NRW-Forum in Dussledorf waar de clip de hele dag vertoond wordt in het kader van de expositie Video – 25 Jahre Videoaesthetik.”
“Als ik hier wat doe, wil ik daar wat zien. Een ontevreden man van middelbare leeftijd wijst naar een groot projectiescherm van de installatie East by West. In zijn hand heeft hij een bal. Met deze bal dient hij een soort jeu de boules te spelen. De bewegingen van de ballen wordn opgenomen door een camera en vervolgens door een computer vervormd waardoor er een abstract beeld ontstaat dat geprojecteerd wordt op een scherm. Maar… tussen de opname en de weergave zit een flinke vertraging dus het resultaat is niet direct zichtbaar. Vandaar dat hij zijn beklag doet bij de organisatie: Kijk maar, er gebeurt niets.”
“Het museum Beelden aan Zee in Scheveningen is een echt vrouwenmuseum. Of beter: een damesmuseum. Of nog beter: een museum voor deftige Haagse dames van na de overgang, die graag een zijden sjaal dragen, het liefst half over de schouder gedrapeerd. Beelden aan Zee is evengoed een mooi (particulier) museum voor beeldhouwkunst, stijlvol ontworpen door de bekende architect Wim Quist en opgeleverd in 1994.”
“Kunstenaars zijn soms onverbeterlijke lastposten. Recidivisten zijn het, die elke keer weer wegkomen met hun alibi: de kunst. Maar vaak zijn hun streken wat flauw, een beetje ondeugend maar niet werkelijk confronterend. Het mag soms wel wat radicaler, wat subversiever, wat hemelbestormender. Laat de kijker zich maar medeplichtig voelen.”
“Luc Delahaye koestert geen illusies/ Je kunt fotograferen wat je wilt, het verandert niets. Het maximaal haalbare is dat een paar mensen zich realiseren hoe het is en hoe het was. Maar het verandert niets aan de omstandigheden van de personen die je fotografeert, aldus de Franse fotograaf is een ARTE-documentaire uit 1999 over het fotopersbureau Magnum.”
“Waar is de kunst gebleven? Dat is wat je je afvraagt bij het betreden van De Appel, centrum voor hedendaagse kunst in Amsterdam. Op het eerste gezicht valt er niet veel meer te zien dan een lege ruimte. Maar schijn bedriegt, want net op het moment dat je door wilt lopen naar de volgende zaal, valt je oog op een klein kriebeltje op de muur. Het is een ventje ter grootte van een vingerkootje.”
“De afgelopen maanden kon geen kunsttijdschrift er omheen. Elk zichzelf respecterend periodiek kwam met uitgebreide berichtgeving over de Documenta in Kassel. Nou, het degelijke Kunstforum mooi niet. Dit Duitse blad presenteert in het jongste nummer het tweede deel van zijn special over eten en drinken in de kunst.”
“Amsterdam is een mooie stad met mooie galeries waar mooie kunst vertoond wordt. Galeries tonen graag mooie kunst, want dat verkoopt goed. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar van de vooraanstaande galeries in de hoofdstad mag je meer verwachten dan kunst die alleen het oog behaagt. Ontregeling, subtilitiet, provocatie – dat zijn de dingen waar je op hoopt als je de toonzaaltjes binnentreedt.”
“Laat niemand meer aankomen met het verwijt dat kunst alleen nog over kunst zelf gaat. De chronische zelfreflectie is ten einde. Het bewijs is te zien op de tentoonstelling Commitment in Las Palmas. In deze Rotterdamse havenloods is werk te zien van meer dan honderd kunstenaars, vormgevers en architecten die in de afgelopen drie jaar subsidie hebben gekregen van het Fonds voor beeldende kunst, vormgeving en bouwkunst.”
“Echt spraakzaam was ze niet, de Finse kunstenares Eija-Liisa Athila bij de opening van haar tentoonstelling in De Appel afgelopen donderdag in Amsterdam. Tijdens een vraaggesprek met Ineke Schwartz waren haar antwoorden sporadisch langer dan een zin, waarmee ze leek te voldoen aan het stereotype beeld beeld van Scandinaviers als stug en zwijgzaam. Toch wordt dit cliche direct weer ontkracht door Athila’s eigen werk. De personages in haar video’s praten honderuit.”
“Nu de EU is uitgebreid met diverse Oost-Europese landen wordt het hoog tijd dat de kunsten dit democratiseringsproces volgen, vindt Maria Hlavajova. Te veel mensen – ook uit de kunst – staan nog niet echt open voor het nieuwe Europa. Het project Thinking Forward moet hier verandering in brengen.”
“‘Het gelukkigste moment van mijn kinderjaren was de dag dat mijn vader dood bleef.’ Nee, voor wat luchtige ontspanning hoeven we deze dagen niet naar De Hallen in Haarlem. In deze dependance van het Frans Halsmuseum worden tot medio juni twee video-installaties van de Britse kunstenaar Gillian Wearing getoond.”
“Ansichtkaarten uit vervlogen dagen, dat zijn de beelden in de prachtige film Zdravi Ljudi za razonodu, oftewel De litanie van de gelukkige mensen. In deze film uit 1971 maken we kennis met een groot aantal inwoners uit de streek Vojvodina in Servie, waar 33 nationaliteiten in schijnbare harmonie met elkaar samenleefden. De huizen van elk dorp in deze streek hadden een eigen kleur.”
“‘United we stand’ staat op het t-shirt van een zwerver in Central Park. En hoewel de inwoners van New York zich bar weinig aantrekken van het lot van de daklozen in hun metropool, belijdt iedereen sinds de 11de september een gevoel van saamhorigheid. New York vereert zijn helden: de politiemannen en de brandweerlieden die zich driekwart jaar geleden zo moedig hebben gedragen.”
“In het kleine Amsterdamse atelier van beeldend kunstenaar Job Koelewijn ruikt het naar snoep. De tafels liggen bezaaid met vuistgrote lollies van bontgekleurd suikerwerk, gemodelleerd naar de bustes van beroemde historische figuren als Martin Luther King, Beethoven en Boeddha. Koelewijn wil symbolisch afstand nemen van zijn helden door ze te presenteren als eetbare lollies.”
“‘If I want your opinion, I will give you one’. Aan het woord is Al Capone, de beruchtste gangster uit de misdaadgeschiedenis en hij duldt geen tegenspraak. De maffia. Mensen die er niet bij horen, hebben er vaak de mond van vol, terwijl de leden van de Mob zelf hun zwijgplicht – de ormerta – in ere houden. De maffia. Het is en blijft een ongrijpbaar fenomeen en daar zal de documentaire op Discovery Channel niet veel verandering in brengen.”
“Op zomerse dagen, wanneer het honingkleurige licht door de hoge ramen op de eikenhouten toonkasten valt, en je omringd wordt door vreemde fossielen, prehistorische skeletten en glanzende natuurwetenschappelijke instrumenten, dan kun je zomaar eventjes volstrekt gelukkig zijn.”
Geschreven naar aanleiding van een documentaire op Art Televisie: Geschichten um eine Plflanze: Der Ginkgo.
“Het zal wel stil zijn op straat vanavond wanneer ARTE de definitieve documentaire over de Ginkgo biloba uitzendt. Er zijn immers van die programma’s waar je voor thuis blijft: een finale wedstrijd van het Nederlands elftal, een herhaling van Alan Partridge’s talkshow Knowing me, Knowing you, en ja natuurlijk, een documentaire over de Ginkgo biloba. ”
Design duo Job Smeets and Nynke Tynagel work together under the name Studio Job. For more than a decade they’ ve amazed international audiences with the most outrageous of designs. The work of Studio Job is a creative investigation into the relationship that people have with objects and the symbolic or narative value that they attach to them. Studio Job’s distinctly ambigous work has caused a great deal of debate. Nonetheless, for Job the discussion of whether they create art or design is finally settled.
CREDITS: Commissioning editor: Geert van de Wetering, producer: Olivia Sophie van Leeuwen, Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix, Commissioned by DutchDFA, Research: Liselotte Francken, Director: Geert van de Wetering, Camera: Niels de Roos, Sound: Benny Jansen, Editor: Geert van de Wetering, Colorcorrection: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music
Evoking meaning, rather than boldly presenting truth: this is the essence of typographer Karel Martens’ work. To achieve this he likes to experiment with numbers, abstract figures and vivid colors. During the seventies Karel Martens worked for SUN, a socialist publisher led by a group of highly motivated individuals. He succeeded in giving all their publications a very distinctive appearance. Martens has been teaching throughout most of his career. Like for instance here at Werkplaats Typografie in Arnhem.
Commissioning editor: Geert van de Wetering, Producer: Olivia Sophie van Leeuwen, Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix Commissioned by DutchDFA, Research: Liselotte Francken, Director: Geert van de Wetering Camera: Wiro Felix, Pierre Rezus, Sound: Steven van Dijk, Editor: Geert van de Wetering, Colorcorrection: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music
Wim Crouwel is the grand seigneur of the Dutch design world. Now, at the age of 83, he can look back on a extremely productive career. As a highly influential designer, as one of the founders of Total Design, Holland’s first real multi-disciplinary design studio, a studio in which complex issues were analyzed from different angles offering a totally integrated and systematic design solution, as a professor, educating generations of students at the Technical University of Delft. And as a director of the renowned Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam.
Crouwel is especially admired for his systematic approach in which the use of grids plays a very important role in his lay-outs. Since the beginning of his career, Wim Crouwel has been strongly influenced by the modernist notion of Functionalism. The principle that architects should design a building based on the purpose of that building.
Wim Crouwel designed posters, brochures and catalogues for 2 major art museums, first for the Van Abbe Museum in Eindhoven – and from 1964 to 1985 for the Stedelijk Museum in Amsterdam. When he started to work for the Stedelijk Museum he took a totally different path than his predecessor, director and designer Willem Sandberg. In 1956 Crouwel saw the results of the first digital typesetter. They looked so bad that he designed a type face, called New Alphabet, that better suited the capacities of this machine. In 1973 visionary Wim Crouwel – influenced by the early digital developments at the time – introduced the term Form Preparation.
CREDITS: Director: Geert van de Wetering, Interviewer: Max Bruinsma, Camera: Jacko van ‘t Hof, Sound: Bram Meindersma, Editing: Geert van de Wetering, Kleurcorrectie: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music, Commissioning editor Submarine: Geert van de Wetering, Producer Submarine: Olivia Sophie van Leeuwen, Research assist: Liselot Francken, Produced by Submarine, Commissioned by DutchDFA
Visual artist and game designer Jochem van der Spek (website) created Styleclash – The Painting Machine Construction Kit – a competitive abstract drawing game for the iPad2. Each player can construct a virtual drawing machine whose main properties can be manipulated, thus influencing the machine’s visual expressive output. By choosing your type of brush, pencil or crayon and specific drawing technique, your machine creates a unique drawing. Not the players but the machines battle against each other for stylistic dominance in the playing field.
Interview: Jorrit Spoelstra, Camera: Robijn Voshol, Montage/Eindredactie: Geert van de Wetering
Articulating the strength of existing features and removing all the clutter, to create a clear, serene and spacious landscape. This is the way Michael van Gessel has been working for over 30 years, designing and renovating parks, historic sites and urban master plans. With his strong sense for historic qualities, Van Gessel transforms the landscape in a way that makes it seem like nothing has changed. Among numerous other projects, Van Gessel has spent the past ten years working on Twickel, a centuries old park in the east of The Netherlands. Almost exactly every one hundred years, the layout of the park is altered. From Renaissance to Baroque, followed by Rococo and Romantic landscape styles. Notwithstanding the fact that he is, and has long been, a major influence on the development of landscape architecture, Van Gessel remains a curious and modest man, with a very down-to-earth approach to his practice.
CREDITS Director: Geert van de Wetering, Camera: Menno Mans en Niels de Roos, Sound: Bram Meindersma, Editing: Maurik de Ridder, Kleurcorrectie: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Big Orange, Commissioning editor Submarine: Geert van de Wetering, Producer Submarine: Olivia Sophie van Leeuwen, Produced by Submarine, Commissioned by DutchDFA
It might sound counter intuitive, but for Orion Tait, creative director of Buck, commercial work gives him the freedom to experiment. In fact, for the people of Buck, working for clients is like an extension of art school. From offices in New York and Los Angeles, Buck works with a broad range of clients in the advertising, broadcast, retail, film and entertainment industries. Submarinechannel talked to Orion Tait recently at the Playgrounds festival in the Netherlands.
Interview: Jorrit Spoelstra, Camera: Robijn Voshol, Montage/Eindredactie: Geert van de Wetering
In 1903 Daniel Paul Schreber published the most celebrated autobiography of madness ‘from the inside’ ever written. SHOCK HEAD SOUL interleaves documentary interviews, fictional re-construction and CGI animation to portray his story.
Daniel Paul Schreber was a successful lawyer who, in 1893, started to receive messages from God via a Writing Down Machine that spanned the cosmos. He spent the next 9 years confined to an asylum: tortured by delusions of cosmic control, suffering the belief that he was shifting gender and that his body was subjected to cruel ‘miracles’.
Schreber believed that only his submission to God’s plan to change him into a woman would save the world. During his confinement he wrote MEMOIRS OF MY NERVOUS ILLNESS, which has earned him lasting fame as an outsider artist, it allowed him to argue that that his belief system was a matter of religious freedom and that he was sane enough to return to live with his wife and adopted daughter.
The film’s mix of forms creates both a love story and a cinematic essay that explores the borderline between religious vision and deluded fanaticism, and explores the intimate link between family secrets, psychiatric diagnosis, and the limits to our contemporary understanding of mental illness.
Regie: Jasper ten Berge, Camera: Robijn Voshol, Montage/eindredactie: Geert van de Wetering
Antistrot`s members – Paul Börchers, Johan Kleinjan, David Elshout, Silas Schletterer, Bruno Ferro Xavier da Silva, Charlie Dronkers (video) and Michiel Walraven, have – literally – been working together since 1997. When at work, individuals come second to the collective and the final product is less important than the dynamic process of action and reaction through which Antistrot`s paintings and drawings come about. To Antistrot`s members these sessions form a visual sounding board for reflection on our constantly changing world. Their eclectic, chaotic and seemingly incoherent works mirror the avalanche of images,impressions and temptation to which we are daily exposed. In so doing, the members of Antistrot do not make value judgements. Not only do they react to consumer society, they are also – wholeheartedly – part of it. By completely accepting consumer society Antistrot aims to reveal shades of reality that overabundance and desensitization have rendered invisible
Since the mid nineties the architects of MVRDV gained much admiration for their extraordinary architectural designs. Initially in The Netherlands, for instance with an unorthodox office building for a broadcasting company and with the Silodam, a building that stretches out in the waters of the Amsterdam harbour, looking like a giant container ship. The colourful complex showcases MVRDV’s approach to density – a collection of several different neighbourhoods condensed into one single building.
International attention came with the Dutch pavilion at the World Exhibition in 2000 in Hannover. MVRDV surprised it’s visitors by stacking Dutch landscapes into a square tower formation measuring 40 meters high. At the moment MVRDV is working on numerous projects around the globe. As diverse as these projects may seem, they all share the same challenge for MVRDV: finding original solutions for intensified use of space… by combining a variety of functions. The new market hall in Rotterdam is but one of many projects of MVRDV where this idea of producing, instead of consuming space, comes apparent.
Since their formation MVRDV has published visionary studies about global ecological issues, like KM3, a bulky book about how to prevent the suburbanisation of the country side. In their study Pig City, MVRDV proposes it’s controversial thoughts on accommodating pigs in high-rise farms.
Director: Geert van de Wetering, Camera: Marijn Zurburg, Sound: Jaap Sijben, Editing: Paul de Heer, Creative Producer: Geert van de Wetering, Producer: Olivia van Leeuwen, Produced by Submarine, Music Sound Design: Pastelle Music, Commissioned by DutchDFA
The partners of 2012 Architects make waste superfluous by reusing everything from washing machines, to car windows, to discarded cable reels, as building materials in their creations.
2012 Architects suggests not only a new kind of aesthetic and functionality in sustainable architecture, but also a new approach to design. Rather than designing first and finding materials later, they look for materials locally that could be reused – and then design with those materials in mind.
Director: Geert van de Wetering, Camera: Marijn Zurburg, Sound: Benny Jansen, Editing:Dominique Kools, Creative Producer: Geert van de Wetering, Producer: Olivia van Leeuwen, Produced by Submarine, Music Sound Design: Pastelle Music, Commissioned by DutchDFA
You might not have heard of him, but that is about to change. Tim Knol is Holland’s 20 year old musical prodigy. Director/animator Sverre Fredriksen (remember his graffiti animation Power Up?) is slaving day and night to finish the animated music video for Knol’s latest single “When I Am King.” Sverre is reviving the artisan technique of pyrography, or wood burning, to visualize Knol’s inner world. The music video premieres on 2pause.com on May 15th. But we’ve made this Making Of video to give you a little foretaste. Btw. the music video is produced by Yellow Submarine – a new division of the Submarine family!
Credits “Making Of”:
Director: Geert van de Wetering, Production: SubmarineChannel
Credits music video:
Director: Sverre Fredriksen svrrmasjon.net, DOP: Per Sveinung Larsen, Gaffer: Joost Meeuwig, Assistent director: Mireille de Koning,Production co.: Yellow Submarine, Producer: Ellen Hoffmann, Production manager: Olivia van Leeuwen, Production assistent: Marah Haan, Technical assistent: Tom van der Heiden, Make-up: Mirjam Venema, Manager Tim Knol: Matthijs van Duivenbode
Al van jongs af aan is Typhoon besmet met het virus dat ‘rappen’ heet. Vanaf zijn vijftiende gaat hij van rapgezelschap naar rapgezelschap en in 2004 wint hij de Grote Prijs Van Nederland.
Op 6 augustus 1984 ziet Glenn de Randamie het levenslicht. Hij is de jongste van een muzikale gezin. Zijn zus is zangeres en zijn twee grote broers zijn rappers. Het kon dan ook eigenlijk niet anders dat Glenn ook de muziek in zou gaan.
De eerste hiphopformatie waar de rapper in terecht komt is Rudeteenz, waar Glenn (inmiddels mogen we dan Typhoon zeggen) niet met de minsten muziek maakt. Naast zijn broer Blaxtar zitten ook Sticky Steez, Rico en DJ Delic in de groep, inderdaad het latere Opgezwolle.
Helaas houdt Rudeteenz geen stand, maar met het netwerkje dat Typhoon heeft opgebouwd kan hij behoorlijk werken aan zijn muzikale carrière. Hij verschijnt als gastrapper op verschillende albums, bijvoorbeeld dat van Opgezwolle. In 2004 sleept Typhoon na hard werken de Grote Prijs van Nederland in de wacht. Deze opstap zorgt voor meer bekendheid en optredens.
“Nooit geweten dat de beroemde beeldend kunstenaar Tony Oursler een videoclip voor David Bowie heeft gemaakt? Het is ook niet waar. De regisseur van Bowie’s muziekvideo Litlle Wonder heeft zich alleen verregaand laten inspireren door Ourslers video-installatie, waarin videobeelden worden geprojecteerd op poppen. Helaas wordt dat nooit ergens vermeld. Zelfs niet n het kunstinstituut NRW-Forum in Dussledorf waar de clip de hele dag vertoond wordt in het kader van de expositie Video – 25 Jahre Videoaesthetik.”
