De Opgave, episode 01

capitole2

SNIKKELHOOGTE – een interview met industrieel ontwerper Bas Pruyser

“Er zit geen schroefje aan wat ik niet kan uitleggen, geen puntlas waar ik niet over nagedacht heb in mijn ontwerpen.” Aan het woord is Bas Pruyser, industrieel ontwerper en in kleine kring beroemd door zijn ontwerp van de Capitole, de afvalbak die het Nederlandse straatbeeld al meer dan 30 jaar bepaald. Ik ontmoette Bas een tijdje geleden in verband met opnames in de fabriek van kantoormeubelfabrikant Ahrend. Jarenlang was Pruyser, naast beroemde ontwerpers als Friso Kramer en Wijtse Rodenburg, verantwoordelijk voor menig kantoorinrichting in binnen- en buitenland. Maar ondanks de tientallen ontwerpen die hij voor Ahrend heeft gemaakt, zal Bas toch vooral herinnerd worden vanwege zijn ontwerp van de Capitole, een afvalbak waarvan er inmiddels honderdduizenden zijn geproduceerd. De Capitole is zo’n ontwerp waarvan je instinctief aanvoelt ‘dit klopt’. Of zoals Bas het zelf zegt: “Het is een icoon geworden. Hij is ontworpen als eigentijds, maar staat nu garant voor tijdloosheid.” En zo is het maar net, tegen elke ontwerper die nu nog een nieuwe afvalbak wil ontwerpen, zou ik zeggen: “Think again…”.

Deze winter ging ik bij Bas langs en sprak met hem over de totstandkoming van het ontwerp voor de Capitole. Een gesprek over snikkelhoogtes, duwende randjes en de noodzaak om vooruit te kijken…

 

 

Vierde aflevering van Picabia

 

[ENGLISH BELOW]

In de vierde uitzending van Picabia hadden we een portret van Gummbah. Gummbah is geniaal. Daar kunnen we kort over zijn. Maxim Hartrman zocht hem voor ons op, en vergezelde de tekenaar naar het graf van mijn andere grote held: Gerard Reve. Verder in de uitzending een interview met de voorman van de Flaming Lips in Paradiso, een gesprek met fotograaf Philip-Lorca Dicorcia in FOAM, een bezoek aan de skate-tentoonstelling Beautiful Losers en ook nog een confessie van Kamagurka. Gummbah, Maxim Hartman, Kamagurka, Flaming Lips, dat allemaal in een uitzending. Niet gek, in retrospectief.

[ENGLISH] Fourth episode of art show Picabia with for English speakers two interesting interviews. One with Wayne Coyne frontman of The Flaming Lips, and one with photographer Philip-Lorca Dicorcia. 

 

Jan van Toorn

Filmportret van Jan van Toorn, dat ik gemaakt heb in het kader van Dutch Profiles, de serie over de beste Nederlandse ontwerpers en architecten die Submarine produceert voor DutchDFA. Dit was een van de leukste portretten die ik heb gemaakt de afgelopen tijd.

Jan is een fantastische man. Toen ik kennismaakte met zijn grafische werk, moet ik bekennen dat ik het vroege werk het mooiste vond (ik ben uiteindelijk toch een modernist). Maar door de gesprekken met Jan ben ik zijn latere werk ook zeer gaan waarderen, en niet alleen zijn werk, ook het werk van anderen die in zijn “traditie” werken. Werk waarbij het niet zozeer om “mooi” gaat, maar om het toevoegen van betekenis aan de boodschap (van de opdrachtgever). Ik ken weinig mensen zoals Jan, die al zo lang meegaat, en nog zo onbevangen naar de wereld om zich heen kijkt. Het was een groot plezier om met hem te werken, en ik denk dat dit overkomt in de korte film.

CREDITS: Commissioning editor: Geert van de Wetering, Line producer: Janneke van de Kerkhof, Production assistant: Anjet Blinde, Research: Liselotte Francken, Director: Geert van de Wetering, Camera: Pierre Rezus, Sound: Benny Jansen, Editor: Geert van de Wetering, Voice-over: Micha Westera, Color correction: Maurik de Ridder, Music sound design: Pastelle Music, Archief: NTR en Beeld en Geluid

Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix, Commissioned by DutchDFA

 

ARTtube

Schermafbeelding 2013-08-11 om 15.30.51Kort portret van Sebastiaan Straatsma, gemaakt voor ARTtube. In de videoreeks ‘Makers’ gaat ARTtube op atelierbezoek bij kunstenaars die zich onderscheiden door innovatie in materiaal en techniek. Hoe innoveren ze, en waardoor laten ze zich inspireren?

De eerste in de reeks is Vaas, over het werk van Sebastiaan Straatsma. In zijn atelier laat Straatsma stap voor stap zien hoe zijn vaasontwerpen, de zogenaamde ‘Dustcollectors’, tot stand komen. Hij vertelt hoe hij tot het optimale materiaal (epoxy) kwam en hoe hij dit materiaal steeds beter leert beheersen. Conservator Mienke Simon Thomas (Museum Boijmans van Beuningen) vertelt over de werkwijze van Straatsma en over de voorstellingen op de nieuwste ‘Dustcollector’, te zien in de tentoonstelling Hand Made.

Bij deze ‘Dustcollector’ laat Straatsma zich onder meer inspireren door de beroemde ‘Toren van Babel’ van Pieter Bruegel, in de collectie van het Boijmans. Zoals in de oude Chinese vaaskunst verwijst hij naar allerlei persoonlijke en maatschappelijke thema’s.

Credits
Regisseur en editor: Geert van de Wetering, 
Camera: Pierre Rezus
, Geluid: Carla van der Meijs, 
Productie: Submarine,
 Muziek: Pastelle Music, 
Met dank aan: Saskia du Bois, Sandra Fauconnier

Derde aflevering van Picabia

Picabia – Episode 03 from Geert van de Wetering on Vimeo.

[English below]

Derde aflevering van Picabia met daarin een mooie docu over de Franse straatfotograaf JR, die snel daarna internationaal doorbrak met zijn gekke-bekken-portretten die hij overal in Parijs (inmiddels overal) op muren plakt. En een bezoek aan de Oostenrijkse beeldend kunstenaar Erwin Wurm. Die via een videoclip van de Red Hot Chili Peppers bij een veel groter publiek bekend werd, dan alleen in de kunstwereld.

Third episode of arts and culture show Picabia with a portrait of the then still underground French street photographer JR. And a visit to Erwin Wurm, the Austrian artist that uses a lot of humor in his work.

Tweede aflevering van Picabia

Picabia – Episode 02 from Geert van de Wetering on Vimeo.

(English below)

In deze uitzending staat de beleving van het stedelijke centraal. Met een verhaal over het gebouw Corviale in Rome dat bijna 1 kilometer lang is. Ooit bedacht als stedenbouwkundige utopie, maar inmiddels verkeerd het in vervallen staat. Verder: de stad door de ogen van een van de snelste fietskoeriers in Amsterdam en een bezoek aan de tentoonstelling De Stedelijke Conditie in de Paviljoens in Almere.

Second episode of TV show Picabia (2006) in which the urban condition is explored. Most is in Dutch, but there is an interview with Tyondai Braxton former member of Battles. He talks about how NYC effects his life.  

Eerste aflevering van Picabia

Picabia – Episode 01 from Geert van de Wetering on Vimeo.

[English below]

Eerste aflevering van het kunst en cultuurprogramma Picabia, dat ik in 2006 ontwikkeld heb voor de VPRO. In deze uitzending een mooi portret van kunstenares Amie Dicke die bekend werd met haar uitsneden van grote glamourfoto’s en nu zelf onder het mes gaat voor het beroemde tijdschrift V. Verder o.a. een interview met de mode-grootheid Vivienne Westwood, naar aanleiding van een grote overzichtstentoonstelling van haar werk in Dusseldorf. Ik ben nog altijd erg trots op deze eerste uitzending. Als je de korte voorbereidingstijd in aanmerking neemt, is het echt ongelofelijk wat het Picabia-team wist te realiseren.

First episode of Picabia, a TV series I developed for VPRO in 2006. In this episode we presented a great portrait of artist Amie Dicke, who is known for her dramatic “cut-outs”, using glamor photos from international fashion magazines. In this short documentary Amie will to cut herself to pieces. Also an interview with the grand lady of Punk fashion, Vivienne Westwood at the opening of a retrospective exhibition of her work in Dusseldorf, Germany. I am still very proud of this episode. Considering the short production time, it’s almost unbelievable what the Picabia team managed to realise.

Dutch Profile: Studio Dumbar

Studio Dumbar, founded by Gert Dumbar in 1977 is a design studio with a long-standing history of remarkable projects. With his designs for the Dutch Railways, the Postal Services, the Police and many other governmental institutions Gert Dumbar has played a quintessential role in shaping the Dutch graphic landscape. Although Gert Dumbar is no longer actively involved with the studio his spirit is still very much alive.

In the sixties Dumbar studied at the Royal College of Art in London. There he decided to become a designer in stead of a painter. But the freedom he experienced in the arts inspired him to always try to rebel within the design practice.
A few years ago Studio Dumbar designed a new visual identity for the national Dutch Government. A huge operation in which 175 existing identities were blended into one clear and coherent identity.

CREDITS: Commissioning editor: Geert van de Wetering, Producer: Olivia van Leeuwen, Research: Liselotte Francken, Director/editing: Geert van de Wetering, Camera: Pierre Rezus, Sound: Steven van Dijk, Color Correction: Editpoint, Music Sound Design: Pastelle Music
 
Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix, Commissioned by DutchDFA.

Dutch Profile: Designpolitie

With its fresh, deceptively simple and directs designs, De Designpolitie is one of the most original design studios in The Netherlands. Since its foundation, by Richard van der Laken en Pepijn Zurburg in 1995, the studio has been building on an impressive body of high quality work.

One of their well-known, collective projects is Gorilla, visual columns which they previously created for national newspaper De Volkskrant, and which are nowadays published in the weekly magazine De Groene Amsterdammer.

CREDITS: Commissioning editor: Geert van de Wetering, Producer: Rosa van Tienen, Research: Liselotte Francken, Director/editing: Geert van de Wetering, Camera: Pierre Rezus, Sound: Benny Jansen, Color Correction: Editpoint, Music Sound Design: Pastelle Music

Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix, Commissioned by DutchDFA

Unspeak, een serie over hoe de politiek via taalmanipulaties de publieke opinie beinvloedt

Based on the book of the same title by amazing British author Steven Poole, Unspeak is a series that looks at how language can smuggle persuasion into description.

Think of words like climate change (instead of Global Warming), file-sharing (instead of piracy), austerity measures (for cut-backs), oil spill (for human caused oil disaster), erectile dysfunction (instead of impotency).

The 2012 Presidential campaign (and it´s gloriously amusing debates) presented voters with a wealth of new Unspeak talk. From juvenile name-calling terms like Obamacare and Romnesia to a crucial choice between top-down and trickle-down,  both side accidentally picked up the other´s weapon of Unspeak

Check out the video here

Director: Geert van de Wetering, voice-over: Steven Poole (with participation of Maurik de Ridder, Willemien Ruys and Luuk van Huet)

Karel Martens, graphic designer

Evoking meaning, rather than boldly presenting truth: this is the essence of typographer Karel Martens’ work. To achieve this he likes to experiment with numbers, abstract figures and vivid colors. 

During the seventies Karel Martens worked for SUN, a socialist publisher led by a group of highly motivated individuals. He succeeded in giving all their publications a very distinctive appearance. Martens has been teaching throughout most of his career. Like for instance at Werkplaats Typografie in Arnhem.

Commissioning editor: Geert van de Wetering, Producer: Olivia Sophie van Leeuwen, Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix Commissioned by DutchDFA, Research: Liselotte Francken, Director: Geert van de Wetering Camera: Wiro Felix, Pierre Rezus, Sound: Steven van Dijk, Editor: Geert van de Wetering, Colorcorrection: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music

Wim Crouwel, designer

Wim Crouwel is the grand seigneur of the Dutch design world. Now, at the age of 83, he can look back on a extremely productive career. As a highly influential designer, as one of the founders of Total Design, Holland’s first real multi-disciplinary design studio, a studio in which complex issues were analyzed from different angles offering a totally integrated and systematic design solution, as a professor, educating generations of students at the Technical University of Delft. And as a director of the renowned Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam.

Crouwel is especially admired for his systematic approach in which the use of grids plays a very important role in his lay-outs. Since the beginning of his career, Wim Crouwel has been strongly influenced by the modernist notion of Functionalism. The principle that architects should design a building based on the purpose of that building.

Wim Crouwel designed posters, brochures and catalogues for 2 major art museums, first for the Van Abbe Museum in Eindhoven – and from 1964 to 1985 for the Stedelijk Museum in Amsterdam. When he started to work for the Stedelijk Museum he took a totally different path than his predecessor, director and designer Willem Sandberg. In 1956 Crouwel saw the results of the first digital typesetter. They looked so bad that he designed a type face, called New Alphabet, that better suited the capacities of this machine. In 1973 visionary Wim Crouwel – influenced by the early digital developments at the time – introduced the term Form Preparation.

CREDITS: Director: Geert van de Wetering, Interviewer: Max Bruinsma, Camera: Jacko van ‘t Hof, Sound: Bram Meindersma, Editing: Geert van de Wetering, Kleurcorrectie: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music, Commissioning editor Submarine: Geert van de Wetering, Producer Submarine: Olivia Sophie van Leeuwen, Research assist: Liselot Francken, Produced by Submarine, Commissioned by DutchDFA

Studio Job, product designers

Design duo Job Smeets and Nynke Tynagel work together under the name Studio Job. For more than a decade they’ ve amazed international audiences with the most outrageous of designs. The work of Studio Job is a creative investigation into the relationship that people have with objects and the symbolic or narative value that they attach to them. Studio Job’s distinctly ambigous work has caused a great deal of debate. Nonetheless, for Job the discussion of whether they create art or design is finally settled.

CREDITS: Commissioning editor: Geert van de Wetering, producer: Olivia Sophie van Leeuwen, Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix, Commissioned by DutchDFA, Research: Liselotte Francken, Director: Geert van de Wetering, Camera: Niels de Roos, Sound: Benny Jansen, Editor: Geert van de Wetering, Colorcorrection: Maurik de Ridder, Music Sound Design: Pastelle Music

Artikel voor de VPRO Gids over Vlaamse kunstenaar Leon Spilliaert

“‘Aan mijn jeugd bewaar ik een overweldige herinnering, tot de dag dat ik naar school gestuurd werd. Sinds dat moment ben ik beroofd van mijn ziel, en die heb ik nooit hervonden. Deze smartelijke zoektocht is heel het verhaal van mijn schilderkunst.’ Het klinkt misschien wat pathetisch, maar als je de doeken van Leon Spilliaert bekijkt, geloof je deze ontboezeming direct.”

Artikel in de Volkskrant over tentoonstelling in Art et Amicitiae

“Keer je rug naar de etalageruit van sekswinkel Christine le Duc aan het Amsterdamse Spui. Kijk schuin omhoog, en je ziet de blinde muur van kunstenaarssocieteit Arti et Amicitiae. Achter je staan schappen vol gapende vagina’s, boomlange penissen en buitenissige hulpstukken. Daarboven, in de tentoonstellingszaal, hangt een kikker behaagelijk tussen twee grote gezwollen schaamlippen, knabbelt een gans aan een kogelronde vrouwenborst en spuwt een man herhaaldelijk in het gezicht van een ander. Voor alles is een tijd.”

Artikel in de VPRO gids over Amerikaanse kunstenaar Jeff Koons

“Nog niet iedereen weet het, maar Jeff Koons is alweer een tijdje terug. De controversiele Amerikaanse kunstenaar die zijn eerste hoogtepunt aan het eind van de jaren tachtig had, is bij het grote publiek vooral bekend vanwege zijn pornografische foto’s met zijn hitsige Hongaarse echtgenote, de pornoster Cicciolina. In de serie foto’s, sculpturen en schilderijen onder de titel Made in Heaven zagen we Koons in verschillende posities de liefde bedrijven met de blonde stoot: Jeff bovenop, Jeff onderop, Jeff beft, etc.”

Artikel voor de VPRO gids over striptekenaar Enki Bilal

“De toekomst kent in de ogen van de avant-garde striptekenaar Enki Bilal slechts een seizoen: de nucleaire winter. In zijn futurisctische verhalen schotelt hij ons een onheilspellende wereld voor van een post-apocalyptische samenleving. Daarin strijden corrupte cyborgs en gewelddadige androiden samen met een allegaartje van gemuteerde mythologische figuren en angstaanjagende ruimtewezens om de absolute macht over planeet Aarde, waar de duistere metropolen kapotgeschoten zijn en de ruineuze wolkenkrabbers bevolkt worden door sufgekloonde naamlozen die stuk voor stuk aan bloedarmoede lijken te lijden. Bladerunner meets Osama Bin Laden meets Buck Rodgers. Zeg maar.”

Artikel voor de VPRO gids over kunstenaar Jan Dibbets

“‘Tot de volgende keer’, roept de bajesklant bij het verlaten van de gevangenis in het Franse Loire-stadje Blois. De man maakt zich geen illusies: hem zien ze weer terug. Eens een dief, altijd een dief, en hij is blijkbaar niet de beste. Het achttienjarige meisje Agatha heeft heel andere verwachtingen van het leven. Ze woont in Blois en droomt van een grote boerderij met veel land en paarden, honden en katten. Een man wil ze, en een kind. En altijd gelukkig zijn.”

Artikel in de Volkskrant over Fluxus

“Alles kan kunst zijn. En iedereen is in potentie kunstenaar. Dat was de blijde boodschap van Fluxus, wat zoiets betekent als ‘voortdurend veranderend’. Het was een ongrijpbare internationale beweging van kunstenaars, dichters en componisten, onder wie George Brecht, Nam June Paik, John Cage, Ben Vautier, Joseph Beuys, Yoko Ono en de naamgever van de beweging George Maciunas.”

Artikel voor de VPRO gids over de marx brothers

“‘I never forget a face, but in your case I’ll be glad to make a exception.’ Het is maar een van de vele snedige citatent die Groucho Marx onsterfelijk hebben gemaakt. Samen met zijn broers toerde hij begin vorige eeruw langs de theaters van small town America. Met deze vaudevillshows, waarin de grappen elkaar al in razend tempo opvolgden, werd de basis gelegd voor de onstuimige carrieres van de Marx Brothers.”

Artikel in de VPRO gids over de dichter Jean Pierre Rawie

“Ook zo’n moeite met schilders die hun kunstenaarschap willen benadrukken door een baret te dragen? Of met musici die hun haar virtuoos overeind kammen ten einde het wereldvreemde genie uit te kunnen hangen? En dan die dichters… Jean Pierre Rawie, dat is me er eentje. Een rare snoeshaan is het, een romantische dichter die er behagen in schept om champagne uit een damesschoen te drinken. Kinky! Nee, niets menselijk is hem vreemd deze excentrieke domineeszoon.”

Kort filmpje gemaakt voor Ahrend over de Kaigan, een zogenoemde private meeting chair ontworpen door Marijn van der Poll. Regie en montage: Geert van de Wetering, Camera: Pierre Rezus, een productie van Submarine.

Artikel voor de vpro gids over kunstenares Nikki de Saint Phalle

“U kent ze wel, van die creatieve types. Iedereen heeft wel een exemplaar in zijn familie of kennisenkring. Aardige mensen over het algemeen, maar ze nemen zichzelf soms een tikkeltje te serieus. Geef ze daarom niet te veel krediet als u de zoveelste kandelaar van brooddeeg of multifunctionele schaal van papier-mache ten geschenke krijgt, want voor je het weet noemt de creativeling zichzelf een ‘eigenzinnig kunstenaar’.”

Artikel in de VPRO gids over Poetry International

“‘Als ik het woord kultuur hoor, dan trek ik mijn pistool!’ Het zou een versregel van een gangsta’ rapper kunnen zijn, maar deze woorden werden meer dan zestig jaar geleden uitgesproken door Joseph Goebbels*. Op de keper beschouwd een indrukwekkende, ja zelfs poetische zin. En daar men toen, en nu nog steeds, de dichtkunst tot hoge cultuur bij uitstek rekende, had Goebbels zich eigenlijk een kogel door het hoofd moeten jagen. Dan zou hij niet alleen de ultieme daad bij het woord voegen, maar zou hij tevens de geschiedenis in zijn gegaan als de eerste performancekunstenaar. Helaas trok Hitlers spreekstalmeester niet dezelfde, doch legitieme conclusie. Geen denker dus en ook geen dichter, deze Goebbels.”

*) De uitspraak wordt aan meerdere nazi’s toegeschreven.

Artikel voor de Volkskrant over expositie van videokunst en muziekvideo’s in Dusseldorf

“Nooit geweten dat de beroemde beeldend kunstenaar Tony Oursler een videoclip voor David Bowie heeft gemaakt? Het is ook niet waar. De regisseur van Bowie’s muziekvideo Litlle Wonder heeft zich alleen verregaand laten inspireren door Ourslers video-installatie, waarin videobeelden worden geprojecteerd op poppen. Helaas wordt dat nooit ergens vermeld. Zelfs niet n het kunstinstituut NRW-Forum in Dussledorf waar de clip de hele dag vertoond wordt in het kader van de expositie Video – 25 Jahre Videoaesthetik.”

Lees hier het volledige artikel

Artikel voor de Volkskrant over DEAF

“Als ik hier wat doe, wil ik daar wat zien. Een ontevreden man van middelbare leeftijd wijst naar een groot projectiescherm van de installatie East by West. In zijn hand heeft hij een bal. Met deze bal dient hij een soort jeu de boules te spelen. De bewegingen van de ballen wordn opgenomen door een camera en vervolgens door een computer vervormd waardoor er een abstract beeld ontstaat dat geprojecteerd wordt op een scherm. Maar… tussen de opname en de weergave zit een flinke vertraging dus het resultaat is niet direct zichtbaar. Vandaar dat hij zijn beklag doet bij de organisatie: Kijk maar, er gebeurt niets.”

Lees hier het hele artikel

 

Artikel voor de Volkskrant over een expositie in Museum Beelden aan Zee

“Het museum Beelden aan Zee in Scheveningen is een echt vrouwenmuseum. Of beter: een damesmuseum. Of nog beter: een museum voor deftige Haagse dames van na de overgang, die graag een zijden sjaal dragen, het liefst half over de schouder gedrapeerd. Beelden aan Zee is evengoed een mooi (particulier) museum voor beeldhouwkunst, stijlvol ontworpen door de bekende architect Wim Quist en opgeleverd in 1994.”

Lees hier het volledige artikel

Artikel voor de Volkskrant over een expositie in TENT

“Kunstenaars zijn soms onverbeterlijke lastposten. Recidivisten zijn het, die elke keer weer wegkomen met hun alibi: de kunst. Maar vaak zijn hun streken wat flauw, een beetje ondeugend maar niet werkelijk confronterend. Het mag soms wel wat radicaler, wat subversiever, wat hemelbestormender. Laat de kijker zich maar medeplichtig voelen.”

Lees hier het volledige artikel